Gregorius, Daniel: Studenten Predigt. Marburg, 1615.praevelat germine taxus. Quid quaeso primo proferam, in hoc Haec tamen aeterno sic currunt ordine fato, quo Jehova Sicut haec probavit augustißimo hoc concursu, quo hodier- insignis
prævelat germine taxus. Quid quæſo primò proferam, in hoc Hæc tamen æterno ſic currunt ordine fato, quo Jehova Sicut hæc probavit auguſtißimo hoc concurſu, quo hodier- inſignis
<TEI> <text> <body> <div type="fsOtherPublication" n="1"> <p> <pb facs="#f0034" n="[34]"/> <hi rendition="#aq"> <hi rendition="#i">prævelat germine taxus. Quid quæſo primò proferam, in hoc<lb/> acerbè oborto animi dolore noſtro? incrementum ſanè luctus<lb/> eſt dicere id, quod doleas, ejulare præficarum eſt, leſſum canere<lb/> ſiticinum, ab omni tamen officio querimoniæ abſtinere, & re-<lb/> ligio mihi erit & extemplò conſcientiæ loco habebo. Macte ergò<lb/> exemplo tuo lacrymando probaſti, tantam eſſe truculentæ Mor-<lb/> tis vim atꝙ impetum, in omnes omninò homines, ut nihil tam<lb/> ſublime ſit, quod non humiliari, nihil tam formoſum, quod non<lb/> deformari, nihil tam amabile carumꝙ, quod non avelli eripiꝙ<lb/> ab ea poſſit. Certat ſanè Spiritus cum corpore, conflictatur vi-<lb/> ta cum Morte, per vices ſingula eunt, habetꝙ hæc præſentis ævi<lb/> tragico comædia protaſin ſuam & cataſtrophen, alternis, ſpe-<lb/> ctantibus nobis, & lætitiæ & luctus argumentũ ſubminiſtrans.<lb/> O vanum vitæ adeò fluxæ ſomnium! ò inane rerum humana-<lb/> rum ludibrium! ò fallaces nimium hominum ſpes! ò ancipitiæ<lb/> curricula! quam ſolidi nihil in mortalis ævi fiducia, nil ſtabile<lb/> eſt, nil diut urnum reperiripoteſt.</hi> </hi> </p><lb/> <p> <hi rendition="#aq"> <hi rendition="#i">Hæc tamen æterno ſic currunt ordine fato, quo</hi> <hi rendition="#g"> <hi rendition="#k">Jehova</hi> </hi><lb/> <hi rendition="#i">Deus noſterin excelſis nos condocefacere intendit, non pro do-<lb/> micilio, ſed pro diverſorio duntaxat terram hanc conceſſiſſe,<lb/> inſuper temporalem, quæ dicitur vita, non tam vitam eſſe,<lb/> quam iter ad portum veræ tranquillitatis. Præſens etenim hæc<lb/> plena eſt militia omni ærumnarum ac laborum genere exerci-<lb/> ta, inexhauſta <gap reason="lost" unit="chars" quantity="2"/> <supplied>be</supplied>ſtiarum undiꝙ excreſentium ſeges. Qua-<lb/> propter in cælo nõ in terra ſpes immobilis nobis municipibus de-<lb/> figenda ac collocanda erit, juxta ordinationem juſtiſſimi &<lb/> optimi Parentis noſtri, omnia arbitratu ſuo agitantis, & quæ<lb/> ſolida ac firmis radicibus nixa putantur, ea momento quaſi<lb/> temporis vertentis.</hi> </hi> </p><lb/> <p> <hi rendition="#aq"> <hi rendition="#i">Sicut hæc probavit auguſtißimo hoc concurſu, quo hodier-<lb/> na Johannis die, nigro ſignanda lapillo, ad commune noſtrum<lb/> dormitorium, ut Chriſtiani, deduximus Chriſtianam hoſtiam,</hi> </hi><lb/> <fw type="catch" place="bottom"> <hi rendition="#aq"> <hi rendition="#i">inſignis</hi> </hi> </fw><lb/> </p> </div> </body> </text> </TEI> [[34]/0034]
prævelat germine taxus. Quid quæſo primò proferam, in hoc
acerbè oborto animi dolore noſtro? incrementum ſanè luctus
eſt dicere id, quod doleas, ejulare præficarum eſt, leſſum canere
ſiticinum, ab omni tamen officio querimoniæ abſtinere, & re-
ligio mihi erit & extemplò conſcientiæ loco habebo. Macte ergò
exemplo tuo lacrymando probaſti, tantam eſſe truculentæ Mor-
tis vim atꝙ impetum, in omnes omninò homines, ut nihil tam
ſublime ſit, quod non humiliari, nihil tam formoſum, quod non
deformari, nihil tam amabile carumꝙ, quod non avelli eripiꝙ
ab ea poſſit. Certat ſanè Spiritus cum corpore, conflictatur vi-
ta cum Morte, per vices ſingula eunt, habetꝙ hæc præſentis ævi
tragico comædia protaſin ſuam & cataſtrophen, alternis, ſpe-
ctantibus nobis, & lætitiæ & luctus argumentũ ſubminiſtrans.
O vanum vitæ adeò fluxæ ſomnium! ò inane rerum humana-
rum ludibrium! ò fallaces nimium hominum ſpes! ò ancipitiæ
curricula! quam ſolidi nihil in mortalis ævi fiducia, nil ſtabile
eſt, nil diut urnum reperiripoteſt.
Hæc tamen æterno ſic currunt ordine fato, quo Jehova
Deus noſterin excelſis nos condocefacere intendit, non pro do-
micilio, ſed pro diverſorio duntaxat terram hanc conceſſiſſe,
inſuper temporalem, quæ dicitur vita, non tam vitam eſſe,
quam iter ad portum veræ tranquillitatis. Præſens etenim hæc
plena eſt militia omni ærumnarum ac laborum genere exerci-
ta, inexhauſta __ beſtiarum undiꝙ excreſentium ſeges. Qua-
propter in cælo nõ in terra ſpes immobilis nobis municipibus de-
figenda ac collocanda erit, juxta ordinationem juſtiſſimi &
optimi Parentis noſtri, omnia arbitratu ſuo agitantis, & quæ
ſolida ac firmis radicibus nixa putantur, ea momento quaſi
temporis vertentis.
Sicut hæc probavit auguſtißimo hoc concurſu, quo hodier-
na Johannis die, nigro ſignanda lapillo, ad commune noſtrum
dormitorium, ut Chriſtiani, deduximus Chriſtianam hoſtiam,
inſignis
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/523920 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/523920/34 |
Zitationshilfe: | Gregorius, Daniel: Studenten Predigt. Marburg, 1615, S. [34]. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/523920/34>, abgerufen am 01.09.2024. |