Fritsch, Ahasver: Tractatus Nomico-Politicus [...] Von Zünft- und Jnnungs-Recht. Naumburg u. a., 1669.Additio. scripsit Gail. d. l. vel si quae proferentur nihil novi, nisi quod in actis prio-ribus continetur, satisq; expositum est, nec ulteriori deductione egent, continent, sicut in appellationis instantia procedi posse demonstrat Gail. 1 ob- serv. 118. n. 4. seq. Sed neuter hic occurrit casus. Nec enim rei potuerunt alicujus accusari contumaciae vel tergi versationis, qui nunquam super iis, quae actores pro imploratione restitutionis in integrum adduxe- runt, auditi sunt. Quae loco gravaminum ab iis adducta, pro relevan- tibus habita nec rejecta sunt, ideo non potuit ab ea causa Pro conclu- fa accipi, antequam Rei velut implorati audirentur. Si id fieri debuis- set, oportuisset rejicere gravamina ut irrelevantia & non habuisset lo- cum in integrum restitutio. Posterius ad speciem praesentem plane non quadrat. Pertinet ad appellationes, quae fiunt ex nullis novis causis, sed solo tenore praecedentium actorum justificantur, ideo ap- pellantes nihil novi proferunt, sed aut petunt ex istis de causa judicari, aut judex deprehendens ex istis notoriam sententiae iniquitatem inde pronunciat. Veruntamen longe alia ratio est implorationis pro re- stitutione in integrum, quae aliam petitionem habet, ac quae contine- tur in prioribus actis, ad recessionem sententiae tendit, laesionem ex cau- sis ostendere debet, quae, ex quo adversa pars per sententiam jus quae- situm habet, ad mitti non Potest contra non auditum. Deinde sic ob- tinet illud ubi gravamina adducta & nihil novi habent, & ex actis prio- ribus notoria sunt, & judici appareat, nullam reo probabilen exceptio- nem aut oppositionem ulterius competere, quae tria concurrere opor- tet, ut patet ex coniunctione eorum quae Gailius d. observ. 128 num. 4. 5. 6. & 7. Ubi alterum ex his deficit, gravamina articulata non admitti modo, sed & ad respondendum ad versario communicari debent. Bartol. & Salycet. in l. prolatam C. de Sent. & Interloc. atq; sic Praxis forensis circa appella- tiones in Camera Imperiali observat, & in Patriae foris idem sequimur. At nullun ex supra pictis adest. Qui grav amina implorationis inspexe- rit, multa nova in iis deprehendet, quae in prioribus actis non contine- bantur. Deinde ex his minime notoria erant, sed versebantur partes in meris contradictoriis, & praesertim in quibus actores fundamentum intentionis collocabant, nempe privilegiis & judicatis minime huc quadrare, nec actioni convenire a Reis opponebatur, ea juris specie, ut & Seniores collegii cum advocato aliqua in parte cedendum, de cae- tero O 3
Additio. ſcripſit Gail. d. l. vel ſi quæ proferentur nihil novi, niſi quod in actis prio-ribus continetur, ſatisq; expoſitum eſt, nec ulteriori deductione egent, continent, ſicut in appellationis inſtantia procedi poſſe demonſtrat Gail. 1 ob- ſerv. 118. n. 4. ſeq. Sed neuter hic occurrit caſus. Nec enim rei potuerunt alicujus accuſari contumaciæ vel tergi verſationis, qui nunquam ſuper iis, quæ actores pro imploratione reſtitutionis in integrum adduxe- runt, auditi ſunt. Quæ loco gravaminum ab iis adducta, pro relevã- tibus habita nec rejecta ſunt, ideo non potuit ab ea cauſa Pro conclu- fa accipi, antequam Rei velut implorati audirentur. Si id fieri debuis- ſet, oportuiſſet rejicere gravamina ut irrelevantia & non habuiſſet lo- cum in integrum reſtitutio. Poſterius ad ſpeciem præſentem plane non quadrat. Pertinet ad appellationes, quæ fiunt ex nullis novis cauſis, ſed ſolo tenore præcedentium actorum juſtificantur, ideo ap- pellantes nihil novi proferunt, ſed aut petunt ex iſtis de cauſa judicari, aut judex deprehendens ex iſtis notoriam ſententiæ iniquitatem inde pronunciat. Veruntamen longè alia ratio eſt implorationis pro re- ſtitutione in integrum, quæ aliam petitionem habet, ac quæ contine- tur in prioribus actis, ad receſſionem ſententiæ tendit, læſionem ex cau- ſis oſtendere debet, quæ, ex quo adverſa pars per ſententiam jus quæ- ſitum habet, ad mitti non Poteſt contra non auditum. Deinde ſic ob- tinet illud ubi gravamina adducta & nihil novi habent, & ex actis prio- ribus notoria ſunt, & judici appareat, nullam reo probabilẽ exceptio- nem aut oppoſitionem ulterius competere, quæ tria concurrere opor- tet, ut patet ex coniunctione eorum quæ Gailius d. obſerv. 128 num. 4. 5. 6. & 7. Ubi alterum ex his deficit, gravamina articulata non admitti modo, ſed & ad reſpondendum ad verſario communicari debent. Bartol. & Salycet. in l. prolatam C. de Sent. & Interloc. atq; ſic Praxis forenſis circa appella- tiones in Camera Imperiali obſervat, & in Patriæ foris idem ſequimur. At nullũ ex ſupra pictis adeſt. Qui grav amina implorationis inſpexe- rit, multa nova in iis deprehendet, quæ in prioribus actis non contine- bantur. Deinde ex his minime notoria erant, ſed verſebantur partes in meris contradictoriis, & præſertim in quibus actores fundamentum intentionis collocabant, nempe privilegiis & judicatis minime huc quadrare, nec actioni convenire à Reis opponebatur, ea juris ſpecie, ut & Seniores collegii cum advocato aliqua in parte cedendum, de cæ- tero O 3
<TEI> <text> <body> <div n="1"> <div n="2"> <div n="3"> <p> <pb facs="#f0119" n="109"/> <fw place="top" type="header"> <hi rendition="#aq"> <hi rendition="#k">Additio.</hi> </hi> </fw><lb/> <hi rendition="#aq"><hi rendition="#i">ſcripſit Gail. d. l.</hi> vel ſi quæ proferentur nihil novi, niſi quod in actis prio-<lb/> ribus continetur, ſatisq; expoſitum eſt, nec ulteriori deductione egent,<lb/> continent, <hi rendition="#i">ſicut in appellationis inſtantia procedi poſſe demonſtrat Gail. 1 ob-<lb/> ſerv. 118. n. 4. ſeq.</hi> Sed neuter hic occurrit caſus. Nec enim rei potuerunt<lb/> alicujus accuſari contumaciæ vel tergi verſationis, qui nunquam ſuper<lb/> iis, quæ actores pro imploratione reſtitutionis in integrum adduxe-<lb/> runt, auditi ſunt. Quæ loco gravaminum ab iis adducta, pro relevã-<lb/> tibus habita nec rejecta ſunt, ideo non potuit ab ea cauſa Pro conclu-<lb/> fa accipi, antequam Rei velut implorati audirentur. Si id fieri debuis-<lb/> ſet, oportuiſſet rejicere gravamina ut irrelevantia & non habuiſſet lo-<lb/> cum in integrum reſtitutio. Poſterius ad ſpeciem præſentem plane<lb/> non quadrat. Pertinet ad appellationes, quæ fiunt ex nullis novis<lb/> cauſis, ſed ſolo tenore præcedentium actorum juſtificantur, ideo ap-<lb/> pellantes nihil novi proferunt, ſed aut petunt ex iſtis de cauſa judicari,<lb/> aut judex deprehendens ex iſtis notoriam ſententiæ iniquitatem inde<lb/> pronunciat. Veruntamen longè alia ratio eſt implorationis pro re-<lb/> ſtitutione in integrum, quæ aliam petitionem habet, ac quæ contine-<lb/> tur in prioribus actis, ad receſſionem ſententiæ tendit, læſionem ex cau-<lb/> ſis oſtendere debet, quæ, ex quo adverſa pars per ſententiam jus quæ-<lb/> ſitum habet, ad mitti non Poteſt contra non auditum. Deinde ſic ob-<lb/> tinet illud ubi gravamina adducta & nihil novi habent, & ex actis prio-<lb/> ribus notoria ſunt, & judici appareat, nullam reo probabilẽ exceptio-<lb/> nem aut oppoſitionem ulterius competere, quæ tria concurrere opor-<lb/> tet, <hi rendition="#i">ut patet ex coniunctione eorum quæ Gailius d. obſerv. 128 num. 4. 5. 6. & 7.</hi><lb/> Ubi alterum ex his deficit, gravamina articulata non admitti modo, ſed<lb/> & ad reſpondendum ad verſario communicari debent. <hi rendition="#i">Bartol. & Salycet.<lb/> in l. prolatam C. de Sent. & Interloc.</hi> atq; ſic Praxis forenſis circa appella-<lb/> tiones in Camera Imperiali obſervat, & in Patriæ foris idem ſequimur.<lb/> At nullũ ex ſupra pictis adeſt. Qui grav amina implorationis inſpexe-<lb/> rit, multa nova in iis deprehendet, quæ in prioribus actis non contine-<lb/> bantur. Deinde ex his minime notoria erant, ſed verſebantur partes<lb/> in meris contradictoriis, & præſertim in quibus actores fundamentum<lb/> intentionis collocabant, nempe privilegiis & judicatis minime huc<lb/> quadrare, nec actioni convenire à Reis opponebatur, ea juris ſpecie,<lb/> ut & Seniores collegii cum advocato aliqua in parte cedendum, de cæ-</hi><lb/> <fw place="bottom" type="sig"><hi rendition="#aq">O</hi> 3</fw> <fw place="bottom" type="catch"> <hi rendition="#aq">tero</hi> </fw><lb/> </p> </div> </div> </div> </body> </text> </TEI> [109/0119]
Additio.
ſcripſit Gail. d. l. vel ſi quæ proferentur nihil novi, niſi quod in actis prio-
ribus continetur, ſatisq; expoſitum eſt, nec ulteriori deductione egent,
continent, ſicut in appellationis inſtantia procedi poſſe demonſtrat Gail. 1 ob-
ſerv. 118. n. 4. ſeq. Sed neuter hic occurrit caſus. Nec enim rei potuerunt
alicujus accuſari contumaciæ vel tergi verſationis, qui nunquam ſuper
iis, quæ actores pro imploratione reſtitutionis in integrum adduxe-
runt, auditi ſunt. Quæ loco gravaminum ab iis adducta, pro relevã-
tibus habita nec rejecta ſunt, ideo non potuit ab ea cauſa Pro conclu-
fa accipi, antequam Rei velut implorati audirentur. Si id fieri debuis-
ſet, oportuiſſet rejicere gravamina ut irrelevantia & non habuiſſet lo-
cum in integrum reſtitutio. Poſterius ad ſpeciem præſentem plane
non quadrat. Pertinet ad appellationes, quæ fiunt ex nullis novis
cauſis, ſed ſolo tenore præcedentium actorum juſtificantur, ideo ap-
pellantes nihil novi proferunt, ſed aut petunt ex iſtis de cauſa judicari,
aut judex deprehendens ex iſtis notoriam ſententiæ iniquitatem inde
pronunciat. Veruntamen longè alia ratio eſt implorationis pro re-
ſtitutione in integrum, quæ aliam petitionem habet, ac quæ contine-
tur in prioribus actis, ad receſſionem ſententiæ tendit, læſionem ex cau-
ſis oſtendere debet, quæ, ex quo adverſa pars per ſententiam jus quæ-
ſitum habet, ad mitti non Poteſt contra non auditum. Deinde ſic ob-
tinet illud ubi gravamina adducta & nihil novi habent, & ex actis prio-
ribus notoria ſunt, & judici appareat, nullam reo probabilẽ exceptio-
nem aut oppoſitionem ulterius competere, quæ tria concurrere opor-
tet, ut patet ex coniunctione eorum quæ Gailius d. obſerv. 128 num. 4. 5. 6. & 7.
Ubi alterum ex his deficit, gravamina articulata non admitti modo, ſed
& ad reſpondendum ad verſario communicari debent. Bartol. & Salycet.
in l. prolatam C. de Sent. & Interloc. atq; ſic Praxis forenſis circa appella-
tiones in Camera Imperiali obſervat, & in Patriæ foris idem ſequimur.
At nullũ ex ſupra pictis adeſt. Qui grav amina implorationis inſpexe-
rit, multa nova in iis deprehendet, quæ in prioribus actis non contine-
bantur. Deinde ex his minime notoria erant, ſed verſebantur partes
in meris contradictoriis, & præſertim in quibus actores fundamentum
intentionis collocabant, nempe privilegiis & judicatis minime huc
quadrare, nec actioni convenire à Reis opponebatur, ea juris ſpecie,
ut & Seniores collegii cum advocato aliqua in parte cedendum, de cæ-
tero
O 3
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/fritsch_tractatus_1669 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/fritsch_tractatus_1669/119 |
Zitationshilfe: | Fritsch, Ahasver: Tractatus Nomico-Politicus [...] Von Zünft- und Jnnungs-Recht. Naumburg u. a., 1669, S. 109. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/fritsch_tractatus_1669/119>, abgerufen am 14.08.2024. |