Birken, Sigmund von: Die Fried-erfreuete Teutonje. Nürnberg, 1652.jam praedulce solum, claras Natalibus Andes Nostris, jam solemq; meum mea sidera cerno. Heic inter fontes sacros & flumina nota &, quae nostra olim didicerunt Carmina, rupes, post aliquot mea rura videns demiror aristas, & decus antiquum, tam grati purpura Veris. Mincius heic somnum suadebat inire susurro, qui tenera virides praetexit arundine ripas. Heic ego cantando memini me condere soles, dum vel densa mihi fructum exspirabat in umbras arbutus, aut clivus curas portabat apricas. Et tu noster amor superasti, Mantua, nobis, tu natale solum. Me, lam bis sidera, cygno, ö Mater, Natoq; polum das lambere Vati. Mater magna mihi magis, an Tibi, Gloria, Natus? Natus ego magnus, sed Tu quoque maxima Mater. Musa illi causas memora, quo numine subtus sim monitus, coeli supera ut convexa revisam, incipiamq; redux in corpus velle reverti, Non equidem in ficior, patriae Telluris amore me tactum, tractumq; pie veneramine mentis. Sed furor alter adest: adflatus numine venei jam propiore Deae. nec me quoque fama fefellit. Fortunate Maro, cui fas haec ora tueri, digna Jovis thalamo ac epulis accumbere Divaum. O quam Te memorem, Vir go? namq; haut tibi vul- mortalis, nec vox hominem sonat. o Dea certe! (tus Quis Deus aut quodnam numen, lumenq; juventae purpureum & laetos oculis insevit honores? Num tu, Terra, parens? caelestia cerno, nec ulla Romula se tantum tellus jactavit alumna, ignea quam cognatum erexit ad aethera Virtus, sidcribus mixtam melioris origine Gentis. Gujus in amplexus ibis? quae pectora flammis digna tuis uri? quis & inclita brachia figet? Aut nemo, aut Deus est, aut divo sanguine cretus & cui cum Divis Mundi divisa potestas. Tu P
jam prædulce ſolum, claras Natalibus Andes Noſtris, jam ſolemq́; meum mea ſidera cerno. Hîc inter fontes ſacros & flumina nota &, quæ noſtra olim didicerunt Carmina, rupes, poſt aliquot mea rura videns demiror ariſtas, & decus antiquum, tam grati purpura Veris. Mincius hîc ſomnum ſuadebat inire ſuſurro, qui tenera virides prætexit arundine ripas. Hîc ego cantando memini me condere ſoles, dum vel denſa mihi fructum exſpirabat in umbras arbutus, aut clivus curas portabat apricas. Et tu noſter amor ſuperaſti, Mantua, nobis, tu natale ſolum. Me, lam bis ſidera, cygno, oͤ Mater, Natoq́; polum das lambere Vati. Mater magna mihi magis, an Tibi, Gloria, Natus? Natus ego magnus, ſed Tu quoque maxima Mater. Muſa illi cauſas memora, quo numine ſubtus ſim monitus, cœli ſupera ut convexa reviſam, incipiamq́; redux in corpus velle reverti, Non equidem in ficior, patriæ Telluris amore me tactum, tractumq́; pię veneramine mentis. Sed furor alter adeſt: adflatus numine venî jam propiore Deæ. nec me quoque fama fefellit. Fortunate Maro, cui fas hæc ora tueri, digna Jovis thalamo ac epulis accumbere Divûm. O quam Te memorem, Vir go? namq; haut tibi vul- mortalis, nec vox hominem ſonat. ô Dea certè! (tus Quis Deus aut quodnam numen, lumenq́; juventæ purpureum & lætos oculis inſevit honores? Num tu, Terra, parens? cæleſtia cerno, nec ullâ Romula ſe tantùm tellus jactavit alumnâ, ignea quam cognatum erexit ad æthera Virtus, ſidcribus mixtam melioris origine Gentis. Gujus in amplexùs ibis? quæ pectora flammis digna tuis uri? quis & inclita brachia figet? Aut nemo, aut Deus eſt, aut divo ſanguine cretus & cui cum Divis Mundi diviſa poteſtas. Tu P
<TEI> <text> <body> <div n="1"> <div n="2"> <lg type="poem"> <pb facs="#f0160" n="105"/> <l> <hi rendition="#aq">jam prædulce ſolum, claras Natalibus <hi rendition="#k"><hi rendition="#i">A</hi>ndes</hi></hi> </l><lb/> <l> <hi rendition="#i">Noſtris, jam ſolemq́; meum mea ſidera cerno.</hi> </l><lb/> <l> <hi rendition="#i">Hîc inter fontes ſacros & flumina nota</hi> </l><lb/> <l> <hi rendition="#i">&, quæ noſtra olim didicerunt Carmina, rupes,</hi> </l><lb/> <l> <hi rendition="#i">poſt aliquot mea rura videns demiror ariſtas,</hi> </l><lb/> <l> <hi rendition="#i">& decus antiquum, tam grati purpura Veris.</hi> </l><lb/> <l> <hi rendition="#i"><hi rendition="#k">Mincius</hi> hîc ſomnum ſuadebat inire ſuſurro,</hi> </l><lb/> <l>qui tenera virides prætexit arundine ripas.</l><lb/> <l>Hîc ego cantando memini me condere ſoles,</l><lb/> <l>dum vel denſa mihi fructum exſpirabat in umbras</l><lb/> <l>arbutus, aut clivus curas portabat apricas.</l><lb/> <l>Et tu noſter amor ſuperaſti, <hi rendition="#k">Mantua</hi>, nobis,</l><lb/> <l>tu natale ſolum. Me, lam bis ſidera, cygno,</l><lb/> <l>oͤ Mater, Natoq́; polum das lambere Vati.</l><lb/> <l>Mater magna mihi magis, an Tibi, Gloria, Natus?</l><lb/> <l>Natus ego magnus, ſed Tu quoque maxima Mater.</l><lb/> <l>Muſa illi cauſas memora, quo numine ſubtus</l><lb/> <l>ſim monitus, cœli ſupera ut convexa reviſam,</l><lb/> <l>incipiamq́; redux in corpus velle reverti,</l><lb/> <l>Non equidem in ficior, patriæ Telluris amore</l><lb/> <l>me tactum, tractumq́; pię veneramine mentis.</l><lb/> <l>Sed furor alter adeſt: adflatus numine venî</l><lb/> <l>jam propiore Deæ. nec me quoque fama fefellit.</l><lb/> <l>Fortunate <hi rendition="#k">Maro</hi>, cui fas hæc ora tueri,</l><lb/> <l>digna Jovis thalamo ac epulis accumbere Divûm.</l><lb/> <l>O quam Te memorem, <hi rendition="#k">Vir go</hi>? namq; haut tibi vul-</l><lb/> <l>mortalis, nec vox hominem ſonat. ô Dea certè! (tus</l><lb/> <l>Quis Deus aut quodnam numen, lumenq́; juventæ</l><lb/> <l>purpureum & lætos oculis inſevit honores?</l><lb/> <l>Num tu, Terra, parens? cæleſtia cerno, nec ullâ</l><lb/> <l>Romula ſe tantùm tellus jactavit alumnâ,</l><lb/> <l>ignea quam cognatum erexit ad æthera Virtus,</l><lb/> <l>ſidcribus mixtam melioris origine Gentis.</l><lb/> <l>Gujus in amplexùs ibis? quæ pectora flammis</l><lb/> <l>digna tuis uri? quis & inclita brachia figet?</l><lb/> <l><hi rendition="#i">A</hi>ut nemo, aut Deus eſt, aut divo ſanguine cretus</l><lb/> <l> <hi rendition="#i">& cui cum Divis Mundi diviſa poteſtas.</hi> </l><lb/> <fw place="bottom" type="sig"> <hi rendition="#aq">P</hi> </fw> <fw place="bottom" type="catch"> <hi rendition="#aq">Tu</hi> </fw><lb/> </lg> </div> </div> </body> </text> </TEI> [105/0160]
jam prædulce ſolum, claras Natalibus Andes
Noſtris, jam ſolemq́; meum mea ſidera cerno.
Hîc inter fontes ſacros & flumina nota
&, quæ noſtra olim didicerunt Carmina, rupes,
poſt aliquot mea rura videns demiror ariſtas,
& decus antiquum, tam grati purpura Veris.
Mincius hîc ſomnum ſuadebat inire ſuſurro,
qui tenera virides prætexit arundine ripas.
Hîc ego cantando memini me condere ſoles,
dum vel denſa mihi fructum exſpirabat in umbras
arbutus, aut clivus curas portabat apricas.
Et tu noſter amor ſuperaſti, Mantua, nobis,
tu natale ſolum. Me, lam bis ſidera, cygno,
oͤ Mater, Natoq́; polum das lambere Vati.
Mater magna mihi magis, an Tibi, Gloria, Natus?
Natus ego magnus, ſed Tu quoque maxima Mater.
Muſa illi cauſas memora, quo numine ſubtus
ſim monitus, cœli ſupera ut convexa reviſam,
incipiamq́; redux in corpus velle reverti,
Non equidem in ficior, patriæ Telluris amore
me tactum, tractumq́; pię veneramine mentis.
Sed furor alter adeſt: adflatus numine venî
jam propiore Deæ. nec me quoque fama fefellit.
Fortunate Maro, cui fas hæc ora tueri,
digna Jovis thalamo ac epulis accumbere Divûm.
O quam Te memorem, Vir go? namq; haut tibi vul-
mortalis, nec vox hominem ſonat. ô Dea certè! (tus
Quis Deus aut quodnam numen, lumenq́; juventæ
purpureum & lætos oculis inſevit honores?
Num tu, Terra, parens? cæleſtia cerno, nec ullâ
Romula ſe tantùm tellus jactavit alumnâ,
ignea quam cognatum erexit ad æthera Virtus,
ſidcribus mixtam melioris origine Gentis.
Gujus in amplexùs ibis? quæ pectora flammis
digna tuis uri? quis & inclita brachia figet?
Aut nemo, aut Deus eſt, aut divo ſanguine cretus
& cui cum Divis Mundi diviſa poteſtas.
Tu
P
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/birken_friedensvergleich_1652 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/birken_friedensvergleich_1652/160 |
Zitationshilfe: | Birken, Sigmund von: Die Fried-erfreuete Teutonje. Nürnberg, 1652, S. 105. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/birken_friedensvergleich_1652/160>, abgerufen am 14.08.2024. |