ex ea nostrae Confessiones urgent, non sit ejus modi phantastikon ti, sed sicu- ti non qvidem actus physicus, ast moralis verissimus, tam verus qvam im- putatio solutionis a fidejussore factae, qva debitor suo debito liberatur: ne cum Adversariis, qvod etlam in sana illa doctrina, etiamsi saepius pluribus ab- usibus obnoxia, sanum est, ipsa omissione vel reticentia argui possit reje- ctum esse.
q. 6. Nescio an dici possit, a vero Christiano timorem servilem plane exulare. Certum est, eum nec solum nec praecipuum apud Christianos ve- ros esse, & qvantum crescit filialis, tantum decedere servili: ast eam scia- mus, in vetustate carnis plurima adhuc superesse, qvae optimae voluntati re- genitae renituntur, timoris servilis nonnullus superest usus: & cur commi- nationibus adhuc utitur Deus, qvando etiam cum filiis suis agit, si omnis timor servilis plane jam abolitus est? Ea potius divina bonitas est, qvando hac imperfecta virtute nostro bono utitur, ut ea ceu gradu ad perfectio- rem ascendamus. Sic etiam qvaest. 7. nescio, an dici possit, imperfectum illum amandi modum vel prorsus non in veris Christianis vel certe tantum in incipientibus reperiri; nam non solum Deus tolerat etiam in proficien- tibus aliqva hujusmodi, verum etiam qvi ipsum Deum primario diligit, non prohibetur cum simul propter beneficia sua diligat, ut simul etiam gratia ejus atqve beneficentia fruatur, & ita duo illi modi conjungantur, qvorum alteri tamen sua est exokhe.
q. 8. Interna perceptio bonit. div. qvae fiat cum inenarrabili gaudio ad ce- lebrationem nominis divini reqviritur; & qvidem utiqve qvae hoc cordis habitu fit tanto ardentior, & homini ipsi jucundior est. Verum celebrare nomen divinum etiam tenemur, eo tempore qvo sensu illo interno care- mus, imo aliqvando celebratio, illius sensus est excitatio.
q. 9. Gratiarum actio per ipsam vocem gratias agit definitur; an commo- dius vocula reperiretur?
q. 11. Rectissime distingvuntur afflictiones, qvas homo sibi ipse suo vitio attulit, & qvae divinitus immittuntur: nollem tamen patientiae virtutem illi negare, qvi qvod malum sibi accersivit, postea poenitens tolerat, & se illi etiam divinae voluntati subjicit humillime. Imo est ubi poenitens agnoscit, ipsa sua peccata & qvae per haec sibi attraxit, sancto divino & benefico con- silio permissa, qvibus a gravioribus peccatis & periculis retraheretur, ut adeo salutarem sibi divinam voluntatem agnoscat, non in iis solum, qvae divinitus immissa, sed etiam permissa sunt.
q. 12. Qvod ex Gerhardo notatur de distinctione fiduciae, egregie illu- strat, qvod supra de fide salvifica diximus.
c. 3. q. 5. Dubium esse potest, an verbum divinum nos doceat, ut proxi- mos majori qvam nos ipsos amore complectamur. Nam amorem nostrum
men-
Tt 3
ARTIC. I. DISTINCTIO II. SECTIO LIII.
ex ea noſtræ Confeſſiones urgent, non ſit ejus modi φανταστικόν τι, ſed ſicu- ti non qvidem actus phyſicus, aſt moralis veriſſimus, tam verus qvam im- putatio ſolutionis a fidejuſſore factæ, qva debitor ſuo debito liberatur: ne cum Adverſariis, qvod etlam in ſana illa doctrina, etiamſi ſæpius pluribus ab- uſibus obnoxia, ſanum eſt, ipſa omiſſione vel reticentia argui poſſit reje- ctum eſſe.
q. 6. Neſcio an dici poſſit, à vero Chriſtiano timorem ſervilem plane exulare. Certum eſt, eum nec ſolum nec præcipuum apud Chriſtianos ve- ros eſſe, & qvantum creſcit filialis, tantum decedere ſervili: aſt eam ſcia- mus, in vetuſtate carnis plurima adhuc ſupereſſe, qvæ optimæ voluntati re- genitæ renituntur, timoris ſervilis nonnullus ſupereſt uſus: & cur commi- nationibus adhuc utitur Deus, qvando etiam cum filiis ſuis agit, ſi omnis timor ſervilis plane jam abolitus eſt? Ea potius divina bonitas eſt, qvando hac imperfecta virtute noſtro bono utitur, ut ea ceu gradu ad perfectio- rem aſcendamus. Sic etiam qvæſt. 7. neſcio, an dici poſſit, imperfectum illum amandi modum vel prorſus non in veris Chriſtianis vel certe tantum in incipientibus reperiri; nam non ſolum Deus tolerat etiam in proficien- tibus aliqva hujusmodi, verum etiam qvi ipſum Deum primario diligit, non prohibetur cum ſimul propter beneficia ſua diligat, ut ſimul etiam gratia ejus atqve beneficentia fruatur, & ita duo illi modi conjungantur, qvorum alteri tamen ſua eſt ἐξοχὴ.
q. 8. Interna perceptio bonit. div. qvæ fiat cum inenarrabili gaudio ad ce- lebrationem nominis divini reqviritur; & qvidem utiqve qvæ hoc cordis habitu fit tanto ardentior, & homini ipſi jucundior eſt. Verum celebrare nomen divinum etiam tenemur, eo tempore qvo ſenſu illo interno care- mus, imo aliqvando celebratio, illius ſenſus eſt excitatio.
q. 9. Gratiarum actio per ipſam vocem gratias agit definitur; an commo- dius vocula reperiretur?
q. 11. Rectiſſime diſtingvuntur afflictiones, qvas homo ſibi ipſe ſuo vitio attulit, & qvæ divinitus immittuntur: nollem tamen patientiæ virtutem illi negare, qvi qvod malum ſibi accerſivit, poſtea pœnitens tolerat, & ſe illi etiam divinæ voluntati ſubjicit humillime. Imo eſt ubi pœnitens agnoſcit, ipſa ſua peccata & qvæ per hæc ſibi attraxit, ſancto divino & benefico con- ſilio permiſſa, qvibus a gravioribus peccatis & periculis retraheretur, ut adeo ſalutarem ſibi divinam voluntatem agnoſcat, non in iis ſolum, qvæ divinitus immiſſa, ſed etiam permiſſa ſunt.
q. 12. Qvod ex Gerhardo notatur de diſtinctione fiduciæ, egregie illu- ſtrat, qvod ſupra de fide ſalvifica diximus.
c. 3. q. 5. Dubium eſſe poteſt, an verbum divinum nos doceat, ut proxi- mos majori qvam nos ipſos amore complectamur. Nam amorem noſtrum
men-
Tt 3
<TEI><text><body><divn="1"><divn="2"><divn="3"><divn="4"><p><pbfacs="#f0351"n="333"/><fwplace="top"type="header"><hirendition="#aq">ARTIC. I. DISTINCTIO II. SECTIO LIII.</hi></fw><lb/><hirendition="#aq">ex ea noſtræ Confeſſiones urgent, non ſit ejus modi</hi>φανταστικόντι, <hirendition="#aq">ſed ſicu-<lb/>
ti non qvidem actus phyſicus, aſt moralis veriſſimus, tam verus qvam im-<lb/>
putatio ſolutionis a fidejuſſore factæ, qva debitor ſuo debito liberatur: ne<lb/>
cum Adverſariis, qvod etlam in ſana illa doctrina, etiamſi ſæpius pluribus ab-<lb/>
uſibus obnoxia, ſanum eſt, ipſa omiſſione vel reticentia argui poſſit reje-<lb/>
ctum eſſe.</hi></p><lb/><p><hirendition="#aq">q. 6. Neſcio an dici poſſit, à vero Chriſtiano timorem ſervilem plane<lb/>
exulare. Certum eſt, eum nec ſolum nec præcipuum apud Chriſtianos ve-<lb/>
ros eſſe, & qvantum creſcit filialis, tantum decedere ſervili: aſt eam ſcia-<lb/>
mus, in vetuſtate carnis plurima adhuc ſupereſſe, qvæ optimæ voluntati re-<lb/>
genitæ renituntur, timoris ſervilis nonnullus ſupereſt uſus: & cur commi-<lb/>
nationibus adhuc utitur Deus, qvando etiam cum filiis ſuis agit, ſi omnis<lb/>
timor ſervilis plane jam abolitus eſt? Ea potius divina bonitas eſt, qvando<lb/>
hac imperfecta virtute noſtro bono utitur, ut ea ceu gradu ad perfectio-<lb/>
rem aſcendamus. Sic etiam qvæſt. 7. neſcio, an dici poſſit, imperfectum<lb/>
illum amandi modum vel prorſus non in veris Chriſtianis vel certe tantum<lb/>
in incipientibus reperiri; nam non ſolum Deus tolerat etiam in proficien-<lb/>
tibus aliqva hujusmodi, verum etiam qvi ipſum Deum primario diligit, non<lb/>
prohibetur cum ſimul propter beneficia ſua diligat, ut ſimul etiam gratia<lb/>
ejus atqve beneficentia fruatur, & ita duo illi modi conjungantur, qvorum<lb/>
alteri tamen ſua eſt</hi>ἐξοχὴ.</p><lb/><p><hirendition="#aq">q. 8. Interna perceptio bonit. div. qvæ fiat cum inenarrabili gaudio ad ce-<lb/>
lebrationem nominis divini reqviritur; & qvidem utiqve qvæ hoc cordis<lb/>
habitu fit tanto ardentior, & homini ipſi jucundior eſt. Verum celebrare<lb/>
nomen divinum etiam tenemur, eo tempore qvo ſenſu illo interno care-<lb/>
mus, imo aliqvando celebratio, illius ſenſus eſt excitatio.</hi></p><lb/><p><hirendition="#aq">q. 9. Gratiarum actio per ipſam vocem <hirendition="#i">gratias agit</hi> definitur; an commo-<lb/>
dius vocula reperiretur?</hi></p><lb/><p><hirendition="#aq">q. 11. Rectiſſime diſtingvuntur afflictiones, qvas homo ſibi ipſe ſuo vitio<lb/>
attulit, & qvæ divinitus immittuntur: nollem tamen patientiæ virtutem illi<lb/>
negare, qvi qvod malum ſibi accerſivit, poſtea pœnitens tolerat, &ſe illi<lb/>
etiam divinæ voluntati ſubjicit humillime. Imo eſt ubi pœnitens agnoſcit,<lb/>
ipſa ſua peccata & qvæ per hæc ſibi attraxit, ſancto divino & benefico con-<lb/>ſilio permiſſa, qvibus a gravioribus peccatis & periculis retraheretur, ut<lb/>
adeo ſalutarem ſibi divinam voluntatem agnoſcat, non in iis ſolum, qvæ<lb/>
divinitus immiſſa, ſed etiam permiſſa ſunt.</hi></p><lb/><p><hirendition="#aq">q. 12. Qvod ex Gerhardo notatur de diſtinctione fiduciæ, egregie illu-<lb/>ſtrat, qvod ſupra de fide ſalvifica diximus.</hi></p><lb/><p><hirendition="#aq">c. 3. q. 5. Dubium eſſe poteſt, an verbum divinum nos doceat, ut proxi-<lb/>
mos majori qvam nos ipſos amore complectamur. Nam amorem noſtrum</hi><lb/><fwplace="bottom"type="sig">Tt 3</fw><fwplace="bottom"type="catch"><hirendition="#aq">men-</hi></fw><lb/></p></div></div></div></div></body></text></TEI>
[333/0351]
ARTIC. I. DISTINCTIO II. SECTIO LIII.
ex ea noſtræ Confeſſiones urgent, non ſit ejus modi φανταστικόν τι, ſed ſicu-
ti non qvidem actus phyſicus, aſt moralis veriſſimus, tam verus qvam im-
putatio ſolutionis a fidejuſſore factæ, qva debitor ſuo debito liberatur: ne
cum Adverſariis, qvod etlam in ſana illa doctrina, etiamſi ſæpius pluribus ab-
uſibus obnoxia, ſanum eſt, ipſa omiſſione vel reticentia argui poſſit reje-
ctum eſſe.
q. 6. Neſcio an dici poſſit, à vero Chriſtiano timorem ſervilem plane
exulare. Certum eſt, eum nec ſolum nec præcipuum apud Chriſtianos ve-
ros eſſe, & qvantum creſcit filialis, tantum decedere ſervili: aſt eam ſcia-
mus, in vetuſtate carnis plurima adhuc ſupereſſe, qvæ optimæ voluntati re-
genitæ renituntur, timoris ſervilis nonnullus ſupereſt uſus: & cur commi-
nationibus adhuc utitur Deus, qvando etiam cum filiis ſuis agit, ſi omnis
timor ſervilis plane jam abolitus eſt? Ea potius divina bonitas eſt, qvando
hac imperfecta virtute noſtro bono utitur, ut ea ceu gradu ad perfectio-
rem aſcendamus. Sic etiam qvæſt. 7. neſcio, an dici poſſit, imperfectum
illum amandi modum vel prorſus non in veris Chriſtianis vel certe tantum
in incipientibus reperiri; nam non ſolum Deus tolerat etiam in proficien-
tibus aliqva hujusmodi, verum etiam qvi ipſum Deum primario diligit, non
prohibetur cum ſimul propter beneficia ſua diligat, ut ſimul etiam gratia
ejus atqve beneficentia fruatur, & ita duo illi modi conjungantur, qvorum
alteri tamen ſua eſt ἐξοχὴ.
q. 8. Interna perceptio bonit. div. qvæ fiat cum inenarrabili gaudio ad ce-
lebrationem nominis divini reqviritur; & qvidem utiqve qvæ hoc cordis
habitu fit tanto ardentior, & homini ipſi jucundior eſt. Verum celebrare
nomen divinum etiam tenemur, eo tempore qvo ſenſu illo interno care-
mus, imo aliqvando celebratio, illius ſenſus eſt excitatio.
q. 9. Gratiarum actio per ipſam vocem gratias agit definitur; an commo-
dius vocula reperiretur?
q. 11. Rectiſſime diſtingvuntur afflictiones, qvas homo ſibi ipſe ſuo vitio
attulit, & qvæ divinitus immittuntur: nollem tamen patientiæ virtutem illi
negare, qvi qvod malum ſibi accerſivit, poſtea pœnitens tolerat, & ſe illi
etiam divinæ voluntati ſubjicit humillime. Imo eſt ubi pœnitens agnoſcit,
ipſa ſua peccata & qvæ per hæc ſibi attraxit, ſancto divino & benefico con-
ſilio permiſſa, qvibus a gravioribus peccatis & periculis retraheretur, ut
adeo ſalutarem ſibi divinam voluntatem agnoſcat, non in iis ſolum, qvæ
divinitus immiſſa, ſed etiam permiſſa ſunt.
q. 12. Qvod ex Gerhardo notatur de diſtinctione fiduciæ, egregie illu-
ſtrat, qvod ſupra de fide ſalvifica diximus.
c. 3. q. 5. Dubium eſſe poteſt, an verbum divinum nos doceat, ut proxi-
mos majori qvam nos ipſos amore complectamur. Nam amorem noſtrum
men-
Tt 3
Informationen zur CAB-Ansicht
Diese Ansicht bietet Ihnen die Darstellung des Textes in normalisierter Orthographie.
Diese Textvariante wird vollautomatisch erstellt und kann aufgrund dessen auch Fehler enthalten.
Alle veränderten Wortformen sind grau hinterlegt. Als fremdsprachliches Material erkannte
Textteile sind ausgegraut dargestellt.
Spener, Philipp Jakob: Theologische Bedencken. Bd. 3. Halle (Saale), 1702, S. 333. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/spener_bedencken03_1702/351>, abgerufen am 05.09.2024.
Alle Inhalte dieser Seite unterstehen, soweit nicht anders gekennzeichnet, einer
Creative-Commons-Lizenz.
Die Rechte an den angezeigten Bilddigitalisaten, soweit nicht anders gekennzeichnet, liegen bei den besitzenden Bibliotheken.
Weitere Informationen finden Sie in den DTA-Nutzungsbedingungen.
Insbesondere im Hinblick auf die §§ 86a StGB und 130 StGB wird festgestellt, dass die auf
diesen Seiten abgebildeten Inhalte weder in irgendeiner Form propagandistischen Zwecken
dienen, oder Werbung für verbotene Organisationen oder Vereinigungen darstellen, oder
nationalsozialistische Verbrechen leugnen oder verharmlosen, noch zum Zwecke der
Herabwürdigung der Menschenwürde gezeigt werden.
Die auf diesen Seiten abgebildeten Inhalte (in Wort und Bild) dienen im Sinne des
§ 86 StGB Abs. 3 ausschließlich historischen, sozial- oder kulturwissenschaftlichen
Forschungszwecken. Ihre Veröffentlichung erfolgt in der Absicht, Wissen zur Anregung
der intellektuellen Selbstständigkeit und Verantwortungsbereitschaft des Staatsbürgers zu
vermitteln und damit der Förderung seiner Mündigkeit zu dienen.
Zitierempfehlung: Deutsches Textarchiv. Grundlage für ein Referenzkorpus der neuhochdeutschen Sprache. Herausgegeben von der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften, Berlin 2024. URL: https://www.deutschestextarchiv.de/.